Kαθηγητής μαθαίνει να αλλάζει μεθόδους σε Ανοικτό Κώδικα

( πηγές και μορφές εφαρμογών ΕΛΛΑΚ , ανακοινώσεις, νέα, συζητήσεις, γενικά θέματα )

Δημοσίευσηαπό newbie » Κυρ Οκτ 06, 2013 12:41 pm

Ένας καθηγητής μαθαίνει πως να αλλάζει τις μεθόδους του σε Ανοικτό Κώδικα

Πηγή: http://opensource.com/education/13/9/op ... ng-methods 26/09/2013

Μετάφραση/ Απόδοση στα Ελληνικά: Κωστής Μουσαφείρης


Στην ηλικία των 77, δημοσίευσα το πρώτο μου ηλεκτρονικό βιβλίο eBook και τρέχω και MOOC (Μαζικά online Ανοικτά Μαθήματα). Αυτές δεν ήταν προσπάθειες που ανέλαβα ποτέ ηθελημένα.

Αποφάσισα να γράψω το Φόρμες για το Μέλλον (Forms for a future)—ένα βιβλίο για τις πολιτικές συζητήσεις που χρειάζεται να κάνουμε για να έχουμε ένα μέλλον που να αξίζει να το ζήσουμε. Και έτσι, το Φθινόπωρο του 2007, μετά από μια απουσία 15 ετών από τον χώρο της εκπαίδευσης, διαπραγματεύθηκα να αναλάβω μια βοηθητική θέση στο Honors College, λογαριάζοντας πως μια μικρή τάξη προπτυχιακών θα με βοηθούσε να εστιάσω την προσοχή μου. Η σειρά μαθημάτων διεξαγόταν τρεις φορές την εβδομάδα και προέβλεπε τρία απαιτούμενα πλήρη βιβλία.

Δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που βρήκα με την επιστροφή μου. Οι φοιτητές μου ανήκαν όλοι στη γενιά της χιλιετίας (Millennials). Συγκεκριμένα, ένας κύριος παρακολουθούσε πάντα την τάξη με ένα ακουστικό στο ένα του αυτί. Οπότε, τον ρώτησα:

-Τι ακούς στο αριστερό σου αυτί;
-Μουσική.

-Και από το δεξί σου αυτί;
-Το μάθημα.

-Γιατί;
-Μαθαίνω καλύτερα με αυτόν τον τρόπο.

-Πιστεύεις ότι αυτό θα δούλευε και με όλους τους υπόλοιπους;
-Ναι.

Κατόπιν, γύρισε το τραπέζι. Σε πολύ ειλικρινή τόνο, ρώτησε:
-Μήπως βρίσκετε ότι η παρατήρησή μου αυτή έδειχνε έλλειψη σεβασμού κύριε:

Απάντησα:
-Όχι, όχι τώρα. Αλλά, έπρεπε να ρωτήσω.

Αυτή η συνομιλία αντικατοπτρίζει πολλές αλλαγές για το πως μαθαίνουν οι φοιτητές και πως μπορούν να διδάσκουν οι δάσκαλοι. Τώρα, στην τάξη μου, δεν υπάρχουν βιβλία. Τα μαθήματα γίνονται εικονικά. Δεν υπάρχουν διαλέξεις. Και όλο το ουσιώδες υλικό διανέμεται online. Οι μαθητές γράφουν, σχολιάζουν, και κεντρίζουν ο ένας τον άλλον, κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, ενώ συναντιόμαστε, αυτοπροσώπως, μια φορά την εβδομάδα, για μια εποπτευόμενη (moderated) ανταλλαγή ιδεών.

Η χρήση, όμως, υλικού Ανοικτού Κώδικα δεν είναι απλώς ένας σχεδιασμός μαθημάτων, είναι επίσης και μια μεθοδολογία παιδαγωγικής διαδικασίας. Η δομή των μαθημάτων μου επιτρέπει στο ίδιο υλικό να διανέμεται στους φοιτητές που είναι φυσικά παρόντες ή και εξ αποστάσεως, σε πραγματικό ή σε εικονικό χρόνο, με ή και χωρίς άμεση πρόσβαση σε μένα, είτε δωρεάν είτε έναντι αντιτίμου. Μπορούμε να μάθουμε από τους μαθητές μας πως να διδάσκουμε, μαθαίνοντας τι ακριβώς μαθαίνουν από τον τρόπο με τον οποίο τους διδάσκουμε. Αυτό το επίπεδο αμοιβαίας εμπλοκής είναι είναι εκείνο που πραγματικά ενθουσιάζει. Τους χρειαζόμαστε εξ' ίσου όσο μας χρειάζονται και εκείνοι.

Αυτές οι αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί η τάξη, με ώθησαν να σκεφτώ για την εξέλιξη του στυλ διδασκαλίας μου: από τις διαλέξεις στην τάξη και τα έντυπα βιβλία, στη χρήση διαδραστικών ηλεκτρονικών βιβλίων iBooks και των MOOC ((Μαζικά online Ανοικτά Μαθήματα). Η μετάβαση δεν ήταν κάτι το ξαφνικό, όπως, ίσως, φαίνεται. Κοιτώντας αναδρομικά, μια εμπειρία που έζησα πριν 25 χρόνια, ήταν ένας δείκτης των αλλαγών που έρχονται στην εκπαίδευση.

Εκείνη την εποχή, το Πανεπιστήμιο όπου ήμουν Καθηγητής, διέθετε τρία Τμήματα Εισαγωγικής Ψυχολογίας, που εξυπηρετούσαν 350 φοιτητές το καθένα. Τα μαθήματα γινόταν στις 9 π.μ., στις 11 π.μ., και στις 1 μ.μ. και διδασκόταν από μια ομάδα εκπαιδευτών. Ο καθένας παρουσίαζε το δικό του κομμάτι πάνω σε μια ειδικότητα ψυχολογίας, διεξήγαγε ένα τεστ πολλαπλών επιλογών με αυτόματη βαθμολόγηση, και τέλος.

Περιττό να πούμε ότι τα μαθήματα δεν άρεσαν στους φοιτητές. Οι εκπαιδευτές τους ήταν πολύ επικριτικοί για την όλη τους στάση και τα κίνητρα που τους είχαν οδηγήσει να εγγραφούν σε αυτά τα μαθήματα, και η όλη ατμόσφαιρα ήταν μια σειρά αντικρουόμενων στόχων, και όχι αμοιβαίας συμμετοχής. Ήταν σαν εκείνο το έτος που αντικατέστησα έναν καθηγητή που ήταν σε άδεια. Εκείνο το φθινοπωρινό εξάμηνο ήταν απαίσιο. Υπήρχε τόσο μικρή συμμετοχή οποιουδήποτε είδους. Αρχικά, τα έριχνα στους φοιτητές. Μετά μου πέρασε η ιδέα ότι αν επρόκειτο να συνεχίσουμε να μαντρώνουμε τους φοιτητές σε "εκπαιδευτικούς στάβλους εκτροφής," μπορεί να είναι και δική μου ευθύνη να αλλάξω τον τρόπο διδασκαλίας μου για να καταφέρω να τους εμπνεύσω ώστε να συμμετέχουν ενεργά..

Το επόμενο εαρινό εξάμηνο, ξόδεψα την πρώτη μέρα στην τάξη παίρνοντας θέση κοντά στη λεγόμενη “γαλαρία”, στην προτελευταία σειρά. Από εκεί, διηγήθηκα την ιστορία με την περίπτωση δολοφονίας του Genovese, το 1964, στη Νέα Υόρκη, στην οποία 38 περαστικοί απλώς παρατηρούσαν χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτε. Τους ειρωνεύθηκα για το ότι ήταν ανώνυμοι. Το ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθητών για αυτή τη σειρά μαθημάτων περιελάμβανε επαρκές υλικό για τη δημιουργία μιας μεγάλης ετικέτας με το όνομά τους (name tag). Τότε, στις επόμενες πέντε τάξεις, παρότρυνα τους φοιτητές να το κρεμούν στο λαιμό τους. Μόνο όταν πήγα στην επόμενη τάξη, συνειδητοποίησα πως τους είχα πείσει σχεδόν όλους να φορούν τις ετικέτες με τα ονόματά τους, χρησιμοποιώντας τις πέντε αρχές κοινωνικής επιρροής που περιγράφονται στο βιβλίο τους.

Η κάθε τάξη περιελάμβανε το βίωμα, κατά κάποιον τρόπο, των βασικών εννοιών της κοινωνικής ψυχολογίας. Μέχρι το τέλος του εξαμήνου, υπήρχαν περισσότεροι φοιτητές μέσα στην διδακτική αίθουσα από όσους είχαν εγγραφεί στα μαθήματα. Έφερναν μαζί τους και τους φίλους τους μέσα στην τάξη! Το πείραμα αυτό προκάλεσε αρκετό ενθουσιασμό, οπότε και ο Πρόεδρος μου ζήτησε να παραθέσω μια ομιλία για τις διδακτικές μου μεθόδους. Πάντως, μέχρι το τέλος του έτους, υπήρχε μια συναίνεση ότι εγώ είχα ξελογιάσει τους φοιτητές και ότι αυτό ήταν κάτι που μόνον εγώ μπορούσα να πετύχω.
Τώρα, όμως, συνειδητοποιώ εκείνο που δεν είχαμε κατανοήσει πλήρως τον καιρό εκείνο: δεν ήταν οι επιδόσεις που δικαιολογούσαν την έκβαση αυτή, αλλά η σύνθεση. Είχα ένα νέο score που εστιαζόταν στους φοιτητές ως εκπαιδευόμενοι, και όχι επάνω μου σαν δάσκαλο.

Σαν ακαδημαϊκοί, πιστεύουμε πως η γνώση ανήκει στο πεδίο των δημόσιων αγαθών (public domain). Η επινόηση ενός τρόπου που να επιτρέπει στους φοιτητές να βιώνουν τις έννοιες που διδάσκονται μέσα στην τάξη, συνιστά μια μορφή ακαδημαϊκής μαθητείας. Πρέπει να είναι δημόσια γνώση. Οι μέθοδοι Ανοικτού Κώδικα για τη διδασκαλία και τη μάθηση το κάνουν εφικτό. Η ανατροπή της παραδοσιακής τάξης εστιάζεται στη συμμετοχή του φοιτητή με το υλικό, όχι με τον performer.

Όταν, τελικά, επέστρεψα στην τάξη το 2007, συνειδητοποίησα, για ακόμη μια φορά, ότι ήταν δική μου ευθύνη να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο διδάσκω, για να εμπνεύσω τους φοιτητές. Προς έκπληξή μου, είναι πολύ ευκολότερο να πετύχουμε υψηλότερα επίπεδα συμμετοχής φοιτητών με τις ψηφιακές τεχνολογίες του 21ου αιώνα. Τώρα, έχω επιλογές. Περιστασιακά, I will perform (μιλάει!), αλλά επί το πλείστον κοιτώ τους φοιτητές μου να διεκπεραιώνουν τη σύνθεση που τους όρισα. Τώρα, η διδασκαλία μου είναι πολύ πιο προσωπική. Και το καλύτερο από όλα, έχει πολύ περισσότερη πλάκα.

Οι σημερινές τεχνολογίες Ανοικτού Κώδικα διακρίνονται από πολύ περισσότερο σεβασμό: επιτρέπουν στους φοιτητές να κάνουν τη δουλειά τους, στο χώρο και τον χρόνο που τους βολεύει καλύτερα για τη ζωή τους και τις προσωπικές τους περιστάσεις—που για τους περισσότερους, περιλαμβάνουν μια δουλειά. Κοινωνικά, είναι πιο συνεργατικές και συμμετοχικές. Τεχνικά, επιτρέπουν μια πιο αποτελεσματική πρόσβαση στο υλικό που είναι πιο διευρυμένη, συναρπαστική και ενημερωμένη.

Ευτυχώς, δεν άλλαξα την εστίασή μου... ούτε και πολλά περισσότερα. Το βιβλίο μου "Forums for a Future" τώρα τελείωσε. Βρείτε το δωρεάν σε μορφή MOOC, στο USF Canvas.net.
Άβαταρ μέλους
newbie
Ειδικός Συντονιστής
Ειδικός Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 208
Εγγραφή: Κυρ Νοέμ 08, 2009 5:36 pm

Επιστροφή στο ΕΛ/ΛΑΚ στην Εκπαίδευση



Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης

cron